Α curatorial proposal examining the allure of art and the relationship between different art forms through an eclectic collection of works reflecting the creative energy of our times.

Unpredictable events have drastically altered our circumstances and the world, as we know it, is no longer there. The new normal is well outside everyone’s comfort zone, appearing almost surreal. It feels as if we are part of a bizarre fairy tale, anxiously bargaining for a happy end.

In the face of chaos, artistic activity has not ceased. Artists continue doing what they know best: capturing emotions and creating dreams without employing words, using their images to give us all the kiss of life.


«Art has always been comforting people in trying times, it is an archetypal survival tool. There is no such thing as giving up for artists: they persevere, continuing to produce art to save the soul, both their and ours.»


The recently created works, authentic psychograms of the artists’ and the collective subconscious alike, illustrate a broad range of emotions, like the ones we all experience: from hope and awkwardness to irritation and daydreaming. The need to believe in something eventually triumphs, there is a suggestive promise that everything will be all right.


Through a diverse group of artists the exhibition explores the boundaries between different art forms and the power of context to direct the relationship between image and audience. Multiversity doesn’t just regard scale, colour and material, but extends to the style and type of the exhibits; from naturalistic painting to street art portraiture, from typographic installations to embroidered tableaus, from life-size animal sculptures to kinetic art. An experimental soundtrack, especially composed for the exhibition by pianist Lefki Karpodini and composer Periklis Liakakis, accompanies the show, infusing a different art form into the mix. The different elements merge to create a timeless, magical Wonderland we are invited to explore through this contemporary proposal that highlights the work of artists worth knowing and supporting now.


At the dawn of a new era, at a time tinted with uncertainty art offers a way out, acting as the glue that keeps the fabric of our society together.

Art is the answer.

Alexandra Kollaros



This is the second instalment of the Alex in Wonderland art trilogy (2011-), a series of exhibitions inspired by Lewis Carroll’s «Alice’s adventures in Wonderland», initiating the viewer into art’s magical dimension.


Η Αλεξάνδρα στη Χώρα των Θαυμάτων, ΠΡΑΞΗ II:

Όταν δεν ξέρεις πού πας, όλοι οι δρόμοι σε οδηγούν εκεί.

Επιμέλεια: Αλεξάνδρα Κολλάρου


Η ομαδική έκθεση εξετάζει την μαγεία της τέχνης και τη σχέση μεταξύ διαφορετικών εικαστικών πρακτικών μέσα από μία εκλεκτικιστική συλλογή νέων έργων που αντανακλούν τη δημιουργική ενέργεια της εποχής μας.


Τους τελευταίους μήνες βιώνουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις που άλλαξαν ριζικά τον τρόπο ζωής μας.  Η σχεδόν σουρεαλιστική νέα κανονικότητα είναι έξω από τα μέτρα μας – μοιάζει να ζούμε σε ένα αλλόκοτο παραμύθι, περιμένοντας αγωνιωδώς το αίσιο τέλος. Κόντρα στο αρνητικό κλίμα, η εικαστική δραστηριότητα δεν έχει σταματήσει. Οι καλλιτέχνες συνεχίζουν να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα: να δημιουργούν όνειρα χωρίς λόγια, δίνοντας στην ψυχολογία μας το φιλί της ζωής.


«Η τέχνη ανέκαθεν συνόδευε τους ανθρώπους στις σκοτεινές στιγμές, είναι αρχετυπικό εργαλείο επιβίωσης. Δεν υπάρχει σενάριο εγκατάλειψης, οι καλλιτέχνες συνεχίζουν να παράγουν έργα, για να σώσουν τη ψυχή – τη δική τους και τη δική μας.»


Σαν ψυχογραφήματα, των δημιουργών τους αλλά και του συλλογικού ασυνείδητου, τα έργα εκφράζουν ευρεία γκάμα συναισθημάτων: από την ελπίδα και την αμηχανία μέχρι τον εκνευρισμό και την ονειροπόληση. Στο τέλος η ανάγκη να πιστέψεις σε κάτι θριαμβεύει, δίδεται η υπαινικτική υπόσχεση ότι όλα θα πάνε καλά.


Μέσα από το έργο καλλιτεχνών που απέχουν μεταξύ τους εκφραστικά, η έκθεση εξετάζει τη σχέση ανάμεσα στις διαφορετικές μορφές τέχνης, τα όρια μεταξύ τους και τη δύναμη του πλαισίου να καθοδηγήσει, αντίστοιχα, τη σχέση του θεατή με τις εικόνες. Φιγούρες, σύμβολα και γράμματα, χρώμα, κλίμακα, φόρμες και υλικά, δημιουργούν μαζί άχρονους, μαγικούς τόπους όπου διαφορετικές έννοιες και προθέσεις συνυπάρχουν αρμονικά. Νατουραλιστικές νεκρές φύσεις συνδιαλέγονται με street art πορτραίτα και κινητικά έργα, φυσικού μεγέθους γλυπτά ζώα, κεντητά ταμπλό και τυπογραφικές εγκαταστάσεις.  Ένα πειραματικό soundtrack, ειδικά δημιουργημένο για την έκθεση από την πιανίστα Λευκή Καρποδίνη και τον συνθέτη Περικλή Λιακάκη συμπληρώνει την εμπειρία, βάζοντας στην εξίσωση ακόμη μία διαφορετική μορφή τέχνης. Καλούμαστε να μπούμε σε μία διαφορετική χώρα των θαυμάτων, με οδηγό μία επιμελητική πρόταση που καθρεφτίζει το τώρα και αναδεικνύει δουλειές καλλιτεχνών που αξίζει να γνωρίσουμε.


Στο κατώφλι μιας νέας εποχής, σε μία στιγμή στιγματισμένη από αβεβαιότητα, η τέχνη δεν πτοείται από αντιξοότητες. Η τέχνη είναι η απάντηση.


Αλεξάνδρα Κολλάρου.



Πρόκειται για το δεύτερο μέρος της εικαστικής τριλογίας «Η Αλεξάνδρα στη χώρα των θαυμάτων» (2011-) μιας σειράς εκθέσεων που, με αφετηρία το βιβλίο «Οι περιπέτειες της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων» του Lewis Carroll, μας μυούν στην  μαγική διάσταση της τέχνης.