Το όνομά της προκαλεί αντιδράσεις, τα έργα της φέρνουν σε δύσκολη θέση τους συντηρητικούς ή αλλιώς, χρησιμοποιώντας μια έκφραση του Cesar A. Cruz, η τέχνη της “comforts the disturbed and disturbs the comfortable’’. Η ίδια δείχνει να αδιαφορεί για τους σεμνότυφους και κομπλεξικούς επικριτές της, απολαμβάνει τις συναντήσεις της με τη Βασίλισσα Ελισσάβετ ως ΑκαδημαΪκός της Royal Academy of Art και μάλιστα είναι μία από τις δύο γυναίκες που έχουν διδάξει στην Ακαδημία από  το 1768 όπου και ιδρύθηκε και συνεχίζει να μας χαρίζει με το ίδιο πάθος και την ίδια αληθοέπεια τα έργα της, από  τα τέλη της δεκαετίας του ’80 που ξεκίνησε την αυτοβιογραφική της καριέρα.

Γεννημένη στις 3 Ιουλίου το 1963 στη Μεγάλη Βρετανία η Tracey Emin κουβαλάει ρίζες από Δυτικό και Ανατολικό πολιτισμό αφού η μητέρα της έχει καταγωγή από τη Μεγάλη Βρετανία ενώ ο πατέρας της από την Τουρκία. Η ίδια μεγάλωσε με τη μητέρα και τον δίδυμο αδερφό της, Paul, στο ΜάργκεΪτ, μια πόλη της Νότιας Αγγλίας όπου σε ηλικία 13 ετών έπεσε θύμα βιασμού, κάτι που όπως σχολιάζει και η ίδια ‘‘συνέβη σε πολλά κορίτσια εκείνη την εποχή’’.

Η πολυτάλαντη Emin ή αλλιώς το κακό κορίτσι της Βρετανίας, σπούδασε μόδα στο Medway College of Design (τώρα University for the Creative Arts), όπου και γνώρισε τον καλλιτέχνη Billy Childish, σχετίστηκε με τους ‘‘The Medway Poets “, έγινε μέλος των YBA (Young British Artists) και η περίοδος αυτή την επηρεάζει στα έργα της μέχρι σήμερα, όπως έχει δηλώσει η ίδια σε συνεντεύξεις της.

Το 1987 μετακόμισε στο Λονδίνο όπου σπούδασε στο Royal College of Art, πήρε ΜΑ στη ζωγραφική αλλά ποτέ δεν ασχολήθηκε μόνο με αυτό. Ζωγραφική, γλυπτική, σχέδιο, βίντεο, εγκατάσταση, φωτογραφία ακόμη και ραπτική είναι κάποια από τα μέσα που χρησιμοποιεί για να δώσει σώμα στην εκρηκτική φαντασία της η Emin, που οι περιπέτειες της ζωής της φαίνεται πως ήταν αρκετά ισχυρές ώστε να τροφοδοτούν την καλλιτεχνική της έξαρση για χρόνια.

Ο λόγος της μακροσκελούς εισαγωγής είναι ένας : αν δε γνωρίσεις τη ζωή της Tracey Emin, δε μπορείς να καταλάβεις το βαθύτερο νόημα των έργων της. Και ποιός είναι αυτός που δε θέλει να καταλάβει γιατί είναι τόσο ωμή και εξομολογητική ; Ποιός είναι αυτός που δε θέλει να κολυμπήσει στα βαθιά ; Σίγουρα όχι εμείς !

Η εγκατάλειψη από τον πατέρα της σε τρυφερή ηλικία, η οικονομική άνεση της μητέρας της που έγινε παρελθόν αμέσως μετά, ο βιασμός της και η κατακραυγή της κοινωνίας για τις σεξουαλικές της επιλογές, οι εκτρώσεις και οι φήμες για αιμομικτικές επαφές με τον δίδυμο αδερφό, η κατάχρηση αλκοόλ επί σειρά ετών, οι ουσίες και η χρόνια κατάθλιψη, η ανισότητα ανάμεσα στα δυο φύλα και η λαθεμένη ιδέα που καθιστά το γυναικείο ως το αδύναμο, είναι κάποιες από τις φλόγες της προσωπικής της κόλασης που εμπνέουν την Emin στη δημιουργία των έργων της, έχοντας πάντα ως κίνητρο την κατάρριψη των κατεστημένων, τον αντίλογο στο σεξισμό, την πνευματική και ηθική απελευθέρωση, την ισότητα και την αυτοθεραπεία της.

Απόλυτα ρεαλιστική ή κατά πολλούς κυνική, με γυναικεία ομοιώματα σε πίνακες ή γλυπτά ή προκλητικές εγκαταστάσεις, με γνωστότερο έργο της μέχρι σήμερα το «MyBed» που δημιούργησε το 1998, το οποίο προκάλεσε θυελλώδεις αντιδράσεις στα εικαστικά δρώμενα αφού πρόκειται για το πραγματικό της κρεβάτι, γεμάτο με αποτσίγαρα και προφυλακτικά, χρησιμοποιημένα ταμπόν και μπουκάλια αλκοόλ, σερβιέτες, λούτρινα παιχνίδια και άλλα, έργο γεννημένο από κάποιο σκοτεινό δεκαπενθήμερο της Emin, που της χάρισε όμως μια υποψηφιότητα για το σπουδαίο εικαστικό βραβείο Turner το 1999 και μια υπέρογκη πώληση του έργου το 2014 απο τον οίκο δημοπρασιών Christie’s που έφτασε τα 4 εκατ. ευρώ και την ανέδειξε σε μια σταθερή αξία στην αγορά της τέχνης.

Το πρώτο γνωστό της έργο είναι το «Everyone I Have Ever Slept With 1963 – 1995» ή αλλιώς «Tent», το 1995, που αποτελούταν από μια σκηνή, η οποία μέσα είχε γραμμένα τα ονόματα των ανθρώπων που είχε μοιραστεί το κρεβάτι της, οχι απαραίτητα με τη σεξουαλική έννοια . Το έργο της είχε τεράστια ανταπόκριση, ανήκε στον Charles Saatchi, αλλά δυστυχώς κάηκε σε μια καταστροφική πυρκαγιά και παρόλη τη μεγάλη οικονομική προσφορά η Εmin αρνήθηκε να το ξαναφτιάξει.

Άλλα γνωστά της έργα «To Meet My Past» (2002 Installation), «You Forgot To Kiss My Soul» (2007 Neon Lights), «A Fortnight of Tears» (2018 Painting), «It Was All Too Much» (2018 Painting), «I’ve Got it All» (2000 Photography), «Not to love the person you are with is a crime» (2018 Painting), «I Want My Time With You» (2018 Νeon Lights), ένα έργο με πολιτικό υπόβαθρο το οποίο κοσμεί το St Pancras International Train Station του Λονδίνου, τοποθετημένο ακριβώς πάνω από την αποβάθρα της γραμμής Eurostar Λονδίνο – Παρίσι, δίνοντας έμφαση στις διαπραγματεύσεις σχετικά με το Brexit. Οι μωβ νέον λέξεις, είναι προσεκτικά επιλεγμένες και έχουν πάρει τη θέση της κινούμενης έκφρασης αγάπης αλλά και της σύγχυσης που έχει προκληθεί λόγω της χαοτικής πολιτικής σκηνής, όχι μόνο στη Βρετανία αλλά σε παγκόσμια κλίμακα. Είναι μια θλιβερή υπενθύμιση της θνησιμότητας του ανθρώπινου είδους, υποδηλώνοντας πως ο χρόνος που αφιερώνουμε στην οικειότητα, σε έναν κόσμο με αυξανόμενη ταχύτητα, κάποτε τελειώνει. Η λίστα με τα έργα της είναι ατελείωτη και δύσκολα ξεχωρίζεις ποιό σου αρέσει περισσότερο μιάς και σε όλα είναι πιθανό να βρείς κάτι που θα σε κάνει να ταυτιστείς.

Ακομπλεξάριστη, συχνά προκλητική, δυναμική και ομολογητική, ευαίσθητη και αιχμηρά δημιουργική, καθηλωτική και πάνω απ’ όλα περήφανη για το φύλο της, η Tracey Emin , έχοντας περάσει πολλά, δεν επαναπαύεται, δεν κουράζεται και όπως ο Δίας, κατά την Ελληνική Mυθολογία, απελευθέρωσε τη θνητή νεαρή Ψυχή από τον θάνατο, έτσι και η Emin φαίνεται πως παίρνει με αφοπλιστική ικανότητα τη θέση του Σωτήρα της και απελευθερώνει με οποιονδήποτε τρόπο τον εαυτό της από τη διαρκή της αιώρηση στο σύννεφο της αμφιβολίας, της ντροπής, της ταπείνωσης και της ενοχής . Άραγε κατάφερε η Tracey Emin να απελευθερωθεί από το σκοτεινό παρελθόν της μέσω της Τέχνης ή είναι ακόμα εγκλωβισμένη στις θύμισες αυτού ; Εμείς ευχόμαστε η εξιλέωση που τόσο πολύ της αξίζει, να είναι ένα έργο πιο κοντά ..

  • Xριστίνα ΤζεζαΪρη