The exhibition revolves around Charles Baudelaire’s Les Fleurs du Mal, not only one of the most innovative and modern literary works of its time, but also one of the most influential poetry collections in the history of world literature. Written (for the most part) in the 1840s, the book stirred up great controversy when it was first published, while several “immoral” poems were banned. 

 

Baudelaire “portrays” a world in transition, where the elements of tragedy, pessimism and despair, misery and pain, coexisted with melancholy, lyricism and a romantic-mystical disposition; it was a world in which the material coexisted with the intellectual, negation and rejection of reality with the imposition of the imagination, a feeling of happiness with death and the threat of a menacing, overwhelming and lasting catastrophe, the masculine and emblematic presence of Satan with the Revolution against God, beauty with ugliness, light and exoticism with darkness and shadows, the intensity of sexual desire and attraction with the sensual paths of sin and lust; this was a “damned”, degenerate  but also immensely attractive world, an ambiguous and agitated world of passions and divisions, of torturous memories, indelible experiences and deep reflections, a world of escapism and abandonment, surrendered to alcohol, drugs and artificial paradises – the symbolic and riveting scene in a bewildering theater staging the adventures of life and existence, in direct analogy to fragile and complex emotional states and behaviors, in the course of revealing a cryptic message, of diving into and wandering through the unexplored and uncharted areas of the human psyche and condition.

 

With Les Fleurs du mal serving as both their starting and reference point, the works presented by the visual artists participating in this exhibition approach Baudelaire’s world not by depicting it, but rather by transliterating its power, intensity and fascination, in a way that is original and personal, suggestive and insightful, associating that world with contemporary realities.

 

Yannis Bolis

Art Historian

 

 


Άξονας της έκθεσης είναι Τα άνθη του κακού, του Σαρλ Μπωντλαίρ, ενός έργου από τα πιο πρωτοποριακά και νεωτερικά για την εποχή του, μιας από τις πιο επιδραστικές ποιητικές συλλογές της παγκόσμιας λογοτεχνίας – γραμμένη (στο μεγαλύτερο μέρος της) τη δεκαετία του 1840, που προκάλεσε σκάνδαλο και απαγόρευση κάποιων «ανήθικων» ποιημάτων όταν εκδόθηκε για πρώτη φορά. 

Ο Μπωντλαίρ «εικονογραφεί» έναν μεταβατικό κόσμο όπου το τραγικό στοιχείο, ο πεσιμισμός και η απελπισία, η αθλιότητα και ο πόνος συμβιώνουν με τη μελαγχολία, τον λυρισμό και τη ρομαντική-μυστικιστική διάθεση, η υλική με την πνευματική διάσταση, η άρνηση και η απόρριψη της πραγματικότητας με την επιβολή της φαντασίας, το αίσθημα της ευτυχίας με τον θάνατο, την αποσύνθεση και την απειλή μιας καταστροφής που κυριαρχεί και διαρκεί, η αρρενωπή και εμβληματική παρουσία του Σατανά με την Επανάσταση ενάντια στον Θεό, η ομορφιά με την ασχήμια, το φως και ο εξωτισμός με το σκοτάδι και τις σκιές, η ένταση της ερωτικής επιθυμίας και έλξης με τις ηδονικές διαδρομές της αμαρτίας και του πόθου· έναν «καταραμένο», παρακμιακό και, ταυτόχρονα, άκρως ελκυστικό, αμφίσημο και ταραγμένο κόσμο παθών και διχασμών, βασανιστικών αναμνήσεων, ανεξίτηλων βιωμάτων και βαθύτατων στοχασμών, έναν κόσμο φυγής και εγκατάλειψης, παραδομένου στο αλκοόλ, τα ναρκωτικά και τους τεχνητούς παραδείσους – τη συμβολική και καθηλωτική σκηνή ενός αναπάντεχου θεάτρου των περιπετειών της ζωής και της ύπαρξης, σε ευθεία αντιστοιχία με εύθραυστες και πολύπλοκες συναισθηματικές καταστάσεις και συμπεριφορές, στην πορεία αποκάλυψης ενός απόκρυφου μηνύματος, καταβύθισης και περιπλάνησης σε αδιερεύνητες και αχαρτογράφητες περιοχές του ψυχισμού και της ανθρώπινης συνθήκης. 

Με εκκίνηση και σημείο αναφοράς Τα άνθη του κακού, τα έργα των εικαστικών καλλιτεχνών που συμμετέχουν στην έκθεση, προσεγγίζουν τον κόσμο του Μπωντλαίρ, όχι εικονογραφώντας τον, αλλά μεταγράφοντας τη δύναμη, τη ένταση και τις συγκινήσεις του, μ’ έναν τρόπο πρωτότυπο και εσωτερικό, υπαινικτικό και καίριο, συναρτώντας τον με σύγχρονες πραγματικότητες.   

Γιάννης Μπόλης

Ιστορικός της Τέχης